W bardzo wielu sytuacjach w trakcie rozgrywki używane są różne rodzaje kości do gry, które pomagają w bezstronnym określaniu rezultatów poszczególnych akcji podejmowanych poprzez bohaterów graczy. Wynik rzutu uwzględniany jest jako kolejny czynnik w równaniach mechaniki systemu. Kostki używane w grach fabularnych posiadają przeważnie nietypową liczbę ścianek (poza 6-ściennymi wykorzystuje się też 4-, 8-, 10-, 12- i 20-ściennych. Istnieją też kości o większej liczbie ścianek: 30- i 100-ścienne. Znacząca większość kostek to wielościany foremne). Istnieją gry wykorzystujące również karty, rzuty monetami. Gra może też opierać się jedynie o ogólny opis świata, z pominięciem detalu losowości (Amber (Diceless RPG)). W takim przypadku o efektach podejmowanych przez graczy akcji decyduje na swoją rękę Mistrz Gry, co wprawdzie umożliwia na rozegranie ciekawszych i bardziej satysfakcjonujących scenariuszy (bez ryzyka np. śmierci kluczowego bohatera w połowie gry), ale zarazem czyni Mistrza Gry jedynym reżyserem scenariusza, pozbawiając graczy łutu szczęścia. Zwolennicy eliminacji kości z RPG uważają z kolei, że zarówno storytelling (rozgrywka oparta w większym stopniu na opowieści), jak również klasyczne RPG koniec końców i tak sprowadzają się do wyborów Mistrza Gry (który dosłownie w przypadku zastosowania kości decyduje o stopniu trudności procedur, sile potworów, czy wreszcie konkretnych rezultatach danych działań).