Tradycyjny mur pruski jest ustrojem szkieletowym, w którym konstrukcję nośną stanowi szkielet drewniany – na sam początek z drewna dębowego, w późniejszym czasie także z drewna iglastego. Przestrzeń między szczegółami szkieletu jest wypełniona materiałem niekonstrukcyjnym, jak mieszanina słomy, gliny i odpadów drzewnych, bądź także cegłą. Wypełnienie pełni funkcję stabilizującą i usztywniającą.
W strefie poza szczegółami nośnymi są sytuowane otwory drzwiowe i okienne. Głównymi szczegółami szkieletu nośnego są belki poziome – podwaliny i oczepy, między którymi są rozpięte belki pionowe – słupy. Dla przejęcia sił poziomych są konieczne skratowania, tworzące nieodkształcalne pola trójkątne.
Wizualny fenotyp konstrukcji szachulcowej stanowi siatka konstrukcyjna z pól kwadratowych i prostokątnych , a dodatkowo z elementów przekątnych.
Wystające głowice belek , a ponadto ręcznie wykonywane detale złączy (czopy, wręby, złącza na nakładkę) są w różnorakich regionach w różny sposób obrabiane i ozdabiane. Do powszechnych zastosowań konstrukcji szachulcowej zalicza się budynki jedno- albo wielokondygnacyjne, w których każda kondygnacja stanowi sama w sobie zamkniętą całość. Układ elementów w rzucie jest ściśle dany; przekroje belek nośnych posiadają kształt kwadratu.
Nowe budynki w konstrukcji szachulcowej są współcześnie wznoszone tylko sporadycznie. Znajomość problematyki dotyczącej ich konstrukcji posiada znaczenie głównie w konserwacji zabytków , a oprócz tego w pracach modernizacyjnych.